|
|
|
Soo war's Doomols… En ce temps là... Di Moome vezeelt's uns oft, doomols, wie se noch e junges Mädde waa, do war's noch scheen gemitlisch in unserem dorf… Do hat's noch kenn Télé unn kenn Magnétoscope genn. Die leit ware stolz wenn'se e einfacher Radio gahat hoon ! Jede Sunnda sinn se middem Babbe unn mit de Moome spatziere gong. Sie sinn donn Zefuss durch Wald unn Wies bis uff die Kreitzkappell gelaaf. Ja, obwohl die leit viel mee geschaft honn wie äweil, honn se sich Zeit gehol fa se läwe, heit schwätze se kaum noch mittenänner ! Die welt hat sich halt viel se schnell geännert unn mir sinn warscheinlich semwer e bissie droon schuld ! Maman nous raconte souvent qu'à l'époque, quand elle était encore une jeune fille, il faisait bon vivre dans notre village… En ce temps là, il n'y avait ni télé ni magnétoscope. Les gens étaient fiers lorsqu'ils possédaient un simple poste de radio ! Tous les dimanches, ils partaient avec papa et maman en promenade. Ils partaient à pied et marchaient à travers bois et prés jusqu'à la chapelle du Creutzberg. Oui, les gens travaillaient plus qu'aujourd'hui, mais ils prenaient le temps de vivre. Aujourd'hui ils ne se parlent même plus ! Si le monde s'est transformé malheureusement bien trop vite, nous y sommes certainement pour quelque chose ! Omm scheenschde fa uns Kinner war's immer um die Weinachtzeit… Unna'm Chrischtboom hat's Kripsche gestonn unn in de gonz Wohnung hat's so rischdisch noo Weinachte geroch. Unsere Eldere honn meischdens schunn e paar Wurre vor de Feierdaa middem Weinachts Gebäck oongefong… Mir honn 'Zuggadinges' dezu gesaat. Bei uns hat's Spritzgebacktes, Makroone, Zimtwaffele unn ausgestochenes genn. De Babbe hat de Deech ausgestoch, die Moome hat gebackt unn mir hon omm liebschdde's 'Zuggadinges' warm ausem Baggoowe gess… La plus belle période de l'année pour nous les enfant était noël… Sous le sapin était posée la creche et cela sentait noël dans toute la maison. Nos parents confectionnaient, en général quelques semaines avant les fêtes, les gâteaux de noël. Nous appelions ces biscuits des 'sucreries'. Chez nous, on faisait des Spritz, des Macarons, des Gaufrettes à la canelle et des biscuits découpés à l'aide de formes dans la pâte. Papa découpait la pâte, maman enfournait et nous, nous mangions de préférence les biscuits tout chauds sortis du four... Uf'm Furbacher Maakt doo war e Bauer der hat immer soo scheener Kabbes unn soo scheener Wiaching vekaaf… Das war awer fa uns meischdenn ze daier… Mir honn unser Gemiss selwa in unserem Gaade geplonzt, unn unsere Tomadde hoon noch soo richdisch no Tomadde geschmakt… Au marché à Forbach, il y avait un paysan qui vendait toujours de beaux choux… Mais c'était trop cher pour nous aussi nous plantions nous-même la plupart de nos légumes dans notre jardin et nos tomates avaient encore véritablement le goût de tomates...
|
|
|
|
Mei Vadder hat, wie die meischdde männer im dorf, uff de Gruub geschaft. Die Momme had ihm jede daa sei 'Briquet' ferdischgemach unn hat ach nie vegess sei Kaffeeblesch mit gudd gezuckerdem Kaffee vol zemache… Ich konn mich noch gudd erinnere wie a sich donn uf sei Fahrad gesitzt hat fa uff de Simonschacht ze fahre… Die Berschleid hon jo all drei schischte gefahr : Frischischt, Middaschischt unn Nachtschischt. Wenn de Babbe Nachtschischt gehat hat, honn mir Kinner omm Daa misse ruhisch sinn das a schlooffe konn… Bei scheenem Vedder honn ma jo meischdens drauss geschbilt, awer wens geränt had doo honn ma misse drin bleiwe unn gudd uffpasse das a nit wach wor iss, sunscht hat's bei uns gerabelt ! Mon père, comme la plupart des hommes du village, travaillait à la mine. Maman préparait tous les jours son 'briquet' (Casse-croûte) et n'oubliait jamais de remplir son Kaffeblesch' (Gourde en aluminium typique chez les mineurs) de café bien sucré. Je me rappelle également quand il montait sur son vélo pour aller au puits Simon… Les mineurs travaillaient tous sur trois postes : poste du matin, poste de midi, poste de nuit. Lorsque Papa avait poste de nuit, nous les enfants avions intérêt à ne pas faire de bruit durant la journée afin qu'il puisse dormir. Quand il faisait beau, on jouait la plupart du temps à l'extérieur, mais lorsqu'il pleuvait, nous étions obligés de rester à l'intérieur et de bien faire attention qu'il ne se réveille pas, faute de quoi on risquait de déclencher le tonnerre !
|
|